Guillermo del Toro'nun yönettiği 2001 yapımı 'The Devil's Backbone' (El espinazo del diablo), geleneksel korku kalıplarının ötesine geçen, atmosferi yoğun ve derinlikli bir başyapıttır. Film, İspanyol İç Savaşı'nın kasvetli ortamında, ıssız bir yetimhanede geçer. Babasını savaşta kaybetmiş genç Carlos'un (Fernando Tielve) bu gizemli yere gelişiyle, izleyiciyi sarsan bir gerilim ve duygu yolculuğu başlar. Yetimhanenin koridorlarında dolaşan bir hayalet efsanesi ve havada asılı duran patlamamış bir bomba, hikayenin gerilimini adım adım tırmandırır.

Del Toro, korku öğelerini basit sıçratmalardan ziyade, psikolojik gerilim ve tarihsel travmanın metaforu olarak kullanır. 'Sırtlan' lakaplı acımasız yetimhane görevlisi Jacinto (Eduardo Noriega) ile bilge Dr. Casares (Federico Luppi) arasındaki zıtlık, filmdeki ahlaki çatışmaların merkezini oluşturur. Oyuncu performansları, özellikle genç Fernando Tielve'in naif ama kararlı Carlos'u ve Íñigo Garcés'in Jaime rolü, filmin duygusal çekirdeğini güçlendiriyor.

'The Devil's Backbone', sadece bir hayalet hikayesi değil, savaşın masumlar üzerindeki yıkıcı etkisini, kayıpları ve geçmişin nasıl bugüne musallat olabileceğini anlatan şiirsel bir anlatıdır. Görsel estetiği, pratik efektleri ve Cesár'ın (Andrés Gertrúdix) hayaleti gibi unutulmaz imgeleriyle izleyiciyi büyüler. Korku, dram ve gerilimi ustalıkla harmanlayan bu film, del Toro'nun daha sonraki 'Pan'ın Labirenti' gibi eserlerinin de habercisi niteliğindedir. Atmosferik gerilimi, derin karakterleri ve dokunaklı hikayesiyle 'The Devil's Backbone', iz bırakan ve tekrar tekrar izlenmeyi hak eden bir sinema deneyimi sunuyor.