Mike Flanagan'ın yönetmenliğini üstlendiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel hayalet hikayelerinden sıyrılarak izleyiciyi psikolojik bir labirente sürükleyen bir korku filmidir. Film, çocukken ebeveynlerinin trajik ölümüne tanık olan ve bunun sorumlusu olarak evlerindeki antika Lasser Glass aynasını gören Tim ve Kaylie kardeşlerin hikayesini anlatır. Yıllar sonra, Tim akıl hastanesinden çıkıp hayata yeniden bağlanmaya çalışırken, Kaylie ise lanetli olduğuna inandığı aynayı bulup onu yok ederek ailesinin intikamını almak için bir plan yapar. Kardeşler, aynanın bulunduğu depoda bir araya gelir ve burada geçmişin travmaları ile şimdiki zamanın gerçekliği iç içe geçmeye başlar.

Filmin en güçlü yanı, gerilimi sadece doğaüstü öğelerle değil, karakterlerin zihinsel çöküşleri ve algılarının nasıl manipüle edildiği üzerinden inşa etmesidir. Karen Gillan'ın Kaylie rolündeki kararlı ve takıntılı performansı ile Brenton Thwaites'in Tim rolündeki savunmasızlığı, karakterlerin iç çatışmalarını etkileyici bir şekilde yansıtır. Ayna, sadece bir nesne değil, zayıflıklarımızı ve korkularımızı kullanarak gerçeklik algımızı bozan bir antagonist olarak karşımıza çıkar. Zaman atlamaları ve geri dönüşlerle ilerleyen anlatım, izleyiciyi de karakterlerle birlikte 'neyin gerçek neyin hayal olduğunu' sorgulamaya iter.

Oculus, sıradan bir korku filminden çok, insan psikolojisinin karanlık köşelerine odaklanan, zekice kurgulanmış bir gerilim deneyimi sunar. Özel efektlerden ziyade atmosfer ve psikolojik baskıyla korku yaratmayı başaran film, izleyicide kalıcı bir tedirginlik hissi bırakır. Gerçek ile illüzyon arasındaki sınırın ne kadar ince olabileceğini gösteren Oculus, korku severler için mutlaka izlenmesi gereken, akılda kalıcı ve düşündürücü bir yapımdır. Türkçe dublaj seçeneğiyle de geniş kitlelere hitap eden bu film, gece geç saatlerde tek başına izlemek isteyenler için mükemmel bir tercih olabilir.