Todd Solondz'in 1998 yapımı 'Happiness' (Mutluluk), geleneksel komedi-dram tanımlarını zorlayan, cesur ve rahatsız edici bir film olarak sinema tarihinde özel bir yer edinmiştir. Film, New Jersey banliyölerinde yaşayan, birbirine dolaylı yollardan bağlı bir grup karakterin hayatlarına odaklanır. Bu karakterler, toplum tarafından genellikle tabu kabul edilen arzular, yalnızlıklar ve çaresizlikler içinde, 'mutluluk' arayışlarının beklenmedik ve çoğu zaman rahatsız edici yollarına saparlar.

Solondz'in keskin senaryosu ve karakter odaklı yönetimi, izleyiciyi bu karmaşık insanların iç dünyalarına çekerken rahat bir izleme deneyimi sunmaz; aksine, ahlaki sorgulamalara iter. Oyuncu kadrosundaki performanslar oldukça güçlüdür. Jane Adams, Dylan Baker ve Philip Seymour Hoffman gibi isimler, canlandırdıkları kusurlu ve çoğu zaman itici karakterlere inanılmaz bir derinlik ve insanlık katmayı başarır. Özellikle Dylan Baker'ın pedofili ile mücadele eden bir psikiyatristi oynadığı rol, sinema tarihinin en tartışmalı ve unutulmaz performanslarından biri olarak kabul edilir.

'Happiness', izleyiciye kolay cevaplar vermez. Komedi unsurları, dramın karanlık dokusu içinde acıtıcı bir ironiyle sunulur. Film, banliyö yaşamının sakin görüntüsünün altında yatan yalnızlık, arzu ve sapkınlıkları acımasızca ortaya serer. Sunduğu etik ikilemler ve karakterlerin içsel çatışmaları, filmin neden hala güncelliğini koruduğunu ve tartışıldığını gösterir. Amerikan rüyasının karanlık yüzünü mercek altına alan bu kült film, rahatsız edici olmayı göze alan, derinlikli bir karakter incelemesi ve toplum eleştirisi arayan her izleyici için kaçırılmaması gereken bir başyapıttır. Cesur temaları ve unutulmaz performanslarıyla, izleyici üzerinde uzun süre silinmeyecek bir iz bırakır.