Harmony Korine'in ilk filmi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını tamamen reddederek izleyiciyi Amerika'nın 'flyover country' olarak adlandırılan, unutulmuş bir kasabasının derinliklerine götürüyor. Bir kasırganın harap ettiği Xenia, Ohio'da geçen film, travma sonrası toplumun parçalanmışlığını, yabancılaşmayı ve anlamsızlık arayışını konvansiyonel olmayan bir dille ele alıyor. Senaryo yerine, bir dizi gevşek bağlantılı sahne ve karakter portresi sunan Gummo, izleyiciyi kasabanın tuhaf sakinleriyle -kedi avlayan gençler, alüminyum folyo şapka takan çocuklar, sürekli pasta yiyen kız kardeşler- baş başa bırakır.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme rahatsız edici bir gerçeklik ve ham bir enerji katmıştır. Korine'in yönetmenliği, estetize edilmiş çirkinlik ve kasıtlı bir düzensizlikle karakterize edilir. Görüntü yönetimi, Super 8 kameralardan gelen bulanık görüntülerden keskin 35mm çekimlere geçiş yaparak, karakterlerin iç dünyalarındaki karmaşayı yansıtır. Müzik seçimleri, black metalden country'ye uzanan geniş bir yelpazede, sahnelerin absürt ve bazen rahatsız edici atmosferini güçlendirir.

Gummo, rahatsız edici, provokatif ve kesinlikle unutulmaz bir film deneyimidir. Geleneksel bir 'hikaye' anlatmaktan ziyade, bir ruh hali, bir duygu durumu yaratır. Amerikan rüyasının karanlık, terk edilmiş arka bahçesine cesur bir bakış sunar. Sinema dilini zorlayan, izleyiciyi pasif konumundan çıkarmaya çalışan ve üzerinde düşünmeye zorlayan bu kült film, bağımsız sinemanın sınırlarını test eden meraklı izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir yapımdır. Harmony Korine'in vizyoner ve tartışmalı tarzını anlamak isteyenler için temel bir eserdir.